रक्सौल, पूर्वी चम्पारण। जुन संसारमा धनसम्पत्तिका पहाड खडा छन्, तर मानिस भोकै सुत्न बाध्य छन्, त्यहाँ प्रश्न गरिबीको मात्रै होइन, हाम्रो व्यवस्था र मानवीय संवेदनशीलताको पनि हो।
गरिबी भनेको खाली गोजी मात्रै होइन। यो भोकै सुत्ने बाल्यकाल, अधुरा सपना, उपचारको अभावमा छटपटाइरहेका परिवार र अथक परिश्रम गर्दा पनि अवसरबाट वञ्चित मानिसहरूको पीडा हो।
विश्वदेखि भारतसम्म गरिबीविरुद्धको लडाइँमा प्रगति भएको छ, तर गन्तव्य अझै टाढा छ। सरकारी योजना त्यतिबेला मात्रै सार्थक हुन्छन्, जब तिनको लाभ समाजको अन्तिम व्यक्तिसम्म पुग्छ। भोकालाई भोजन दिनु आवश्यक छ, तर भोकमरी अन्त्य गर्ने स्थायी उपाय रोजगारी हो। बालबालिकालाई पुस्तक दिनु राम्रो हो, तर उनीहरूको शिक्षा पूरा गराउनु वास्तविक जिम्मेवारी हो।
गरिबलाई दान र खैरातको भरमा बाँच्न बाध्य बनाउनु समस्याको समाधान होइन। उनीहरूलाई शिक्षा, सीप, रोजगारी र सम्मानपूर्वक बाँच्ने अवसर प्रदान गर्नु नै वास्तविक सशक्तीकरण हो। सरकारले आफ्नो जिम्मेवारीप्रति जवाफदेही बन्नुपर्छ, उद्योग तथा व्यवसायले रोजगारीका अवसर सिर्जना गर्नुपर्छ र सामाजिक संस्थाहरूले सेवालाई आत्मनिर्भरतातर्फ जोड्नुपर्छ।
आउनुहोस्, गरिबीलाई तथ्याङ्कमा मात्रै घटाउने होइन, मानिसको जीवनमा वास्तविक परिवर्तन ल्याउने सङ्कल्प गरौँ। कुनै पनि बालबालिकाको भविष्य गरिबीले निर्धारण नगरोस्, कुनै परिवारको बाध्यताले उसको सम्मान नखोसोस् र कुनै श्रमजीवीको सपना अवसरको अभावमा नटुटोस्।
याद राखौँ—गरिबलाई दान दिएर एक दिनको आवश्यकता पूरा गर्न सकिन्छ, तर अवसर दिएर पुस्तौँको भाग्य बदल्न सकिन्छ।
गरिबमाथि दया मात्रै होइन, उनीहरूको अधिकारको सम्मान गरौँ। उनीहरूलाई खैरात होइन, अवसर प्रदान गरौँ। किनकि गरिबी उन्मूलन कुनै उपकार होइन, न्यायपूर्ण समाज निर्माणको अनिवार्य सर्त हो।
उक्त विचार लायन्स क्लब इन्टरनेसनल, डिस्ट्रिक्ट ३२२ ई, जोन ४१ का जोन चेयरपर्सन तथा डिस्ट्रिक्ट चेयरपर्सन, भारत विकास परिषद् रक्सौलका सेवा संयोजक तथा सञ्चारमाध्यम प्रमुख एवं सामाजिक अभियन्ता बिमल सर्राफले सञ्चारमाध्यमसँग साझा गर्नुभएको हो।
